" خداوندا، ما انسانيم و عظمت خود را نمي شناسيم.
خداوندا، فروتني طلب خواسته هامان را به ما عطا كن ، چرا كه هيچ آرزويي پوچ، و هيچ تمنايي بيهوده نيست.
هركس مي داند چگونه روحش را تغذيه كند؛ شهامت غور در آرزوهامان را،
همچون جرعه هايي از چشمه ي ابدي فرزانگي ات به ما ارزاني دار.
خداوندا، تنها با پذيرفتن آرزوهامان است كه مي توانيم بفهميم كيستيم.
خداوندا، كاري كن تا بفهمم هر رخداد نيكي كه در زندگي ام روي مي دهد، به خاطر آنست كه سزاوار آنم.
كاري كن تا درك كنم چيزي كه مرا به جستجوي تو وا مي دارد، در حقيقت همان نيرويي است كه قديسان را به جنبش وا داشته؛
و ترديدهايي كه دارم، همان ترديد هايي است كه قديسان داشته اند؛
و ضعف هايي كه احساس مي كنم، همان ضعف هايي اند كه قديسان احساس مي كرده اند.
خدايا،
كاري كن كه آنقدر فروتن باشم تا بپذيرم با ديگران تفاوت ندارم. "
بر گرفته از كتاب "بريدا" اثر "پائولو كوئليو"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر